1. Wat is de doop?

Als u de doop overweegt, denkt u niet na over een symbool dat door mensen is ingesteld. De opdracht om te dopen is door de Here Jezus gegeven. Jezus zegt bij het zendingsbevel: "Gaat dan henen, maakt al de volken tot mijn discipelen en doopt hen in de naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes, en leert hen onderhouden al wat Ik u bevolen heb" (Mattheüs 28:19). We mogen de doop daarom met recht de "heilige doop" noemen. Gedoopt worden is belangrijk, omdat de Here Jezus de doop heeft ingesteld. Maar waarom heeft God dat zo gewild?

De doop is een symbool dat onze dood en de opstanding met de Here Jezus uitdrukt. De dopeling mag door genade weten dat hij of zij met Hem is gestorven en opgestaan. Daarom symboliseert het doopbad een graf. De apostel Paulus laat daar geen twijfel over bestaan: "Of weet gij niet, dat wij allen, die in Christus Jezus gedoopt zijn, in zijn dood gedoopt zijn?

Wij zijn dan met Hem begraven door de doop in de dood ..." (Romeinen 6:3?4a); "In Hem zijt gij ..., in de besnijdenis van Christus, daar gij met Hem begraven zijt in de doop. In Hem zijt gij ook mede opgewekt ..." (Kolossensen 2:11?12a). De doopplechtigheid is dus eigenlijk een begrafenis, maar ook een indrukwekkende opstanding, een wonder!

De doop drukt in het bijzonder ook een gebed, en daarmee afhankelijkheid uit. De apostel Petrus schrijft dat de doop "een gebed van een goed geweten tot God" is   (1 Petrus 3:21). De dopeling is een biddend mens geworden en weet zijn geweten door Gods genade gereinigd. Door het verzoenend sterven van de Here Jezus is hem vergeving geschonken, en door Jezus' opstanding ook een nieuwe leven. Hij matigt zich de doop niet aan. De doop is niet op initiatief van hemzelf, maar toont juist dat Gods genade er eerder was. Of, zoals de apostel Johannes het schrijft: "Wij hebben lief, omdat Hij ons eerst heeft liefgehad" (1 Johannes 4:19).

Volgende >>